تمام آسمان را می دوزم
تا دیگر باران نبارد
وقدّم تا طعم دلچسب تابستان کوتاه شود
موها....و ناخنها
حالا می توانم بگویم کودکی ام
پایی برای لی لی دارد
چشمی برای گذاشتن
و جایی برای سیاه باریدن
تا تمام صفحه بوی بابا بگیرد
و تو....
غلط املایی ام باشی
شاید در مشق شب عید
شاید هم چند کلاس بالاتر بخوانمت!
برای من
مبحث گناه سنگین است
جریمه ها هم....
ونگاه معلّمی که می پرسد:
- چه کسی در صد درجه جوش می آورد؟
- خانم اجازه! آب
که رنگ رویا را می پراند
و آسمان چهل تکّه کاردستی ماست
تا نبارد باران
و بابا کمی دیرتر به خانه بیاید
- اشتباه است
اینقدر دود سیگار فرو نده
تا بابا که آمد
لحظه های خیس را ببوسی!
- کسی چه می داند
شاید یکی از همین روزها
در مچاله ی ورق باطله ها بیست بگیرم
زنان یائسه دست بردارند
از راه رفتن در من
و فراموشی ساده ی سیلی ها
از جنس هفت سالگی ام باشد
در این زمستان
من به اندازه یلدا قد می کشم
تو زیر ناودان شعرم بایست
می خواهم تا لبخند کودکیم خشک نشده
جای تمام ابرهای عقیم
گریه کنم.....
 |
 |
|
| تو می آیی میان همین فصل برگ ریز |
|
مرا از نگاه پیرکولیان روستا مترسان مدت هاست در پیچ کوچه های کودکی گم شده ام مگر فراموش کرده ای من نخستین کسی بودم که بر دیوار کاهگلی باغ همسایه... با سنگی از جنس تو نوشتم: دوستت دارم... با این همه تو مرا در لابلای سنگ فرشهای قهوه ای این شهر رها کردی... به تو گفته بودم که پای عشق لنگ است... اما تو به بزرگی عشق خود غره بودی و من به برق نگاه تو دلخوش
می دانستم... پا به پای عشق که بروی جایی است که تو می روی و او از آمدن باز می ماند این تصویر من است ته مانده در تهمت تنهایی... |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه 1387/03/29ساعت 15:54 توسط ناژوان |
|
|
هر شب درون گودالی مفروش به تنهایی گام می نهم جایی میان پاییز و بهار درست در انتهای زمان!
و چشمانی در آنجا با دو قلب مضطرب صدای فریاد دخترکان تازه به بلوغ رسیده را برای پیرمردان عاشق پیشه نی لبک می کند چشمانی در آنجا برای سکسکه وسوسه های کوتاه و بلند خط و نشان می کشد... چشمانی در آنجا برای دو پای خم شده از حرکت فرمان ایست می دهد... و در میان آن همه رخوت و بی تابی چه نابرابرانه نگاه های مردد و نشناخته مرا به گونه های عطشناک او می رساند و رنگ مژه های مرده ام را برایش معنا می کند جایی میان سرکشی من و دلواپسی او در تکرار پی در پی این تنهایی! و درست در آن نقطه تلاقی که ضربان قلب کندتر می شود و نفس در پله همخوابگی به شماره می افتد!... ناگاه دستانش که ته مانده تمام دریاهاست نگاه مضطربم را در برم می گیرد و چون برگی سبکبال در تلاطم آبها به رقصم می اندازد و گمانم آن لحظه تنها نغمه ای بتواند این روح سرکش را بار دیگر به دامان صحرا بازگرداند...
|
|
+ نوشته شده در
یکشنبه 1387/03/26ساعت 16:22 توسط ناژوان |
|
|
رد پایی از مانا
عزیز مهربان
رد پای عابر پیاده دستهایت چشمهایت را مبند |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه 1387/03/23ساعت 12:36 توسط ناژوان |
|
|
رقصي تمام عيار در ساحل يك عاشقانه آرام و زيباترين نگاه دختران دريايي از هيچ تا بي نهايت و پرواز تا اوج باغ باغ آواز قناري ها آسمان آسمان ترنم چلچله ها اينجا شمال دل هاي مشتاق است دستور هميشگي:…… عشق اوج زيباست طبع بلند طبيعت مرا باز مي آفريند زبان بسته گياه باز مي شود دوباره ترنم دوباره رقص پرواز تا اوج و رقصي بي نقص بايد رفت بشكوه وبي پروا مقصد:……. تولدي دوباره
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه 1387/03/20ساعت 16:19 توسط ناژوان |
|
دیشب آمد گفته بودم که بیاید، تو را به او خواهم سپرد، با بغض گفته بودم وقتی که تو در میان خنده های ناشناخته ای مرا از یاد می بردی! گفته بودم که بیاید، تو را به او خواهم سپرد در قنوت دستانم این را قول کرده بودم در لحظه های بی کسی و تنهایی ام که تو آن را همیشه به بازی می گرفتی! دیشب که آمد دست و دلی نبود همه ترس بود و تردید من بودم و مشت گره کرده ام که تو را به سینه ام می چسباند
من بودم و نفس های بریده ام
من بودم و تکه های گم شده ام که تو را از من می رهاند همیشه گمان می کردم برای پاک شدنت آب های هفت آسمان را هم که بخوانم عطش نبودت، گنگی رفتنت را توجیه نخواهد کرد اما تو آن قدر دور بودی که ذره ای کافی بود برای سبک شدنم
دیشب آمد مهربان و گرم دیشب آمد، رقصنده و بی باک انقدر ریخت که جای خالی ات پر شد و اندوه نبودنت در نگاه خاکستری ام، محو اکنون بادها شروع به وزیدن کرده تمام حوض ها تن تن می کنند و من آرام آرام تو را در میان گودال های در خاک فرو رفته دفن می کنم...
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه 1387/03/13ساعت 16:15 توسط ناژوان |
|
|
باران هم شبیه من شده است مثل اشک ریختن های بی هنگامم که نیامده ....خشک می شود حال ابرها را خوب می فهمم قطره اشکی که می آید به خود سقلمه می زنی که: هی...بگذار باد بیاید!! بگذار درختان تا می خواهند گیسو به دست باد پریشان کنند بگذار این خاک تف زده.. این آسفالت طبله کرده از رویش بی هدف جای پای عابران پیاده را به قطره ای یادگار نگه دارند... آری..خوب من ابرها هم این روزها چون چشمان من خیس شده اند خرده مگیر این فصل رنگ پریده هم می گذرد...
|
|
+ نوشته شده در
شنبه 1387/03/11ساعت 17:56 توسط ناژوان |
|
|
تشنه ام چون كوير تبداري در دلم سنگ تيره گون خطا دست يك زن كه صورتش محو است چشم من بسته با طلسم شكيب زير آن دخمه پشت يك در كور
ليكن از گوشه هاي دخمه ي ژرف با توام اي كه مي سپاري پاس... |
|
+ نوشته شده در
شنبه 1387/03/11ساعت 8:50 توسط ناژوان |
|
|
غزل: می خواستم برای خودم باشم ونشد مهمان لحظه های خودم باشم و نشد
|
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه 1387/03/09ساعت 13:2 توسط ناژوان |
|
|
به خانه می آیم دلم مي خواست امروز شعري از بي نشان رو بيارم اما مثل نامش تقريبا هيچ نشاني جز اين نوشته پيدا نكردم... رد پاي بي نشان كسي گفته بود بيايم
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه 1387/03/07ساعت 11:13 توسط ناژوان |
|
|
غافلگیر شدم خبر شگفت انگیز بود مثل چشم هایش که ناگهان می درخشد مثل فکرهایش که ناگهانی تر است هنوز مبهوت آن واقعه ام از اینجا نبود اصلا اینجایی نیست پشت در پشت از عدم آمده اند ناگهان نیستم کرد در بهت این واقعه هیچ مگو!
بیدار بودیم در خوابی که به ابدیت می ماند و چارچوب رویا را در هم شکسته بود زنگی نبود ...... ورنگی نیست خبر شگفت بود در چشم هایش یک پری متولد شده بود و روز های ابری را فراموش کرده بود
و اکنون در آسودگی بی ساحل درجستجوی یک جفت چشم دیگر بود چشمانی به رنگ فکرهای بی پایانش ....................... غافلگیر شدم!!!!!
|
|
+ نوشته شده در
یکشنبه 1387/03/05ساعت 16:3 توسط ناژوان |
|
|
فرار خواهم کرد و دستانم را بر روی دو پایت جای خواهم گذاشت دو دست گناهکارم را می گویم وقتی که در سرانگشتانش، پیله های کرم ابریشم برایت تارهای بهشت می بافتند… و من خواب های نوجوانی ام را برایت تعبیر می کردم
صدایم همچون گنجشک مرده روی دیوار خانه تان، گرفته دیگر هلهله نخواهم کشید تا صدای دلخراش بی روحم لبان ترش شده از بوسه ات را برای مرغان دریایی منقار کند. از ته مانده مرداب خشک شده در ته کوچه مان چاه دلم را پر آب کرده ام تا بار دیگر که در خواب دیدمت بتوانی موهای خیس شده ات را برای گل های محبوبه رسوا کنی و بوی معطرت را برای مریم های خشک شده کنار جویتان پیشکش! به سر در خوابم که رسیدی صورتت را در خاطرات به یاس نشسته مان مپوشان فراموشی چشم هایم را کم سو کرده، ان قدر که دیگر نمی شناسمت! آیینه را هم با خود بیاور تا در زشتی من، زیبایی معشوقه چهارده ساله ات را ببینی آخر می دانی پیر شده ام، درست شبیه پیر زنان خفته در گور که بهانه ات بودند برای مردن در تخت دو نفره بی پرده قدم هایت را هم محکم بردار چند وقتی است، جز صدای مردگان در حسرت مانده هیچ چیز مرا به پیشواز شبانه رهنمون نمی کند. وقتی که رسیدی در تپش چشمانت خواهم گفت از دخترکی که حجم دنیا برای او به اندازه متکایش بود وقتی که می خواست هربار از عشق پوسیده ته دلش در زیر گوش تو نجوا کند... |
|
+ نوشته شده در
شنبه 1387/03/04ساعت 15:28 توسط ناژوان |
|
|
ازعابر پیاده
|
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه 1387/03/02ساعت 10:21 توسط ناژوان |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
بر تن عریان شهرم باز باران می کشم
باغ های سبز گلهای فراوان می کشم کوچه هایش را پراز آوازهای نقره ای بعد دل را زیر بارانش پریشان می کشم |
| آرشیو موضوعی |
|
نارنج و ترنج کویر اردیبهشت مشاطه |
| پیوندها |
|
آلاچيق ناژوان مجله ادبی جن و پری مجله ادبی هزارتو مجله ادبی- هنری رنگ مجله داستان و شعر قابیل سایت ادبی آتی بان پایگاه ادبی- هنری خزه شاعران معاصر والس ادبی |
|
RSS
|