کودکان جیغ نمی کشیدند و زنها درست مثل یک مگس مزاحم او را با دست می راندند ومی خندیدند

دنیایی پر از بیهودگی وتکرار و یک سر در گمی مبهم او را از یک شکوه بی نظیر جدا کرده بود.....

پس خود را به دست باد سپرد و در آب افتاد....

این زنبور دو روز بود توان نیش زدن را از دست داده بود

او

 از نشخوار خاطرات مي گفت و

من

از روزهاي شيرين با هم بودن

 او

از نعره بلبل براي گل مي گفت و

من

از نغمه دلنواز گنجشككان صبحگاهي

او

ازعشق من گريبان مي دريد و

من

در پي راهي كه اين دوري را پاياني باشد

او

.... و

من

افسوس!

بين ما آن قدر فاصله بود كه

چاره اي جز فاصله نبود

در پس سالها از گفتن در کنارت

در پس ماهها از روییدن در دستانت

در پس روزها از زمزمه کردن در چشمانت...

رویای بودنی  ترسیم شد بس لمس نشده و نشناخته

 رویای ماندنی آغاز شد بس ناگفته و به لکنت در آمده

رویای خواستنی ترسیم شد بس بی باک و به بار نشسته...

آنقدر که چشمان تو ماوایی شد برای همه اضطراب­های انکار شده

آنقدر  که دستان تو مانعی شد برای همه آغوش­های گشوده شده

آنقدر که رازهای تو  صدایی  شد برای نشنیدن حرف­های به زبان رسیده..

و این تکان­های همه از دل برخاسته

در میان تپشهای به سرخی نشسته آسمان

شاید همه دوست داشتن می­شد

در شروع افسانه­های شبانه

شاید همه دوست داشتن می­شد

 در شروع خنده­های دلبرانه

 و شاید همه دوست داشتن می­شد

در بوسه­های به لب مانده...

اما

چه حیف

که کابوس خوابهایم

همه شکستن نگینی می­شد در انگشتری در دست نهاده

وقتی که من با نگاههای ممتدم

هربار

از نیافتن همیشگی تکه­های آن نگین

برای لبانت سخن می­گفتم...

دشوارترين ها را برمي گزينم

كنار هم ميگذارم

و شعري خواهم سرود

به دشواري نگاه در چشمان تو

تمامي سبك ها و آيين نگارش ها را بر هم مي زنم

و به آيين ديوانگان

شعري خواهم سرود

به پيچيدگي تاك گيسوان تو

نه از آزادي

كه از اسارت سخن خواهم گفت

ازاسارتي كه

با تمام سيم هاي خاردار شروع مي شود و

به نگاه تو ختم مي شود

من از ميان تمام نگاه ها

تنها نگاه تو را برگزيده ام

تاهميشه

درپس اين لحظه هاي نمناك

با دشواري

با اسارت

با سختي

به آنها بنگرم و ...

نه

هنوز از گفتن "دوستت دارم!" مي هراسم